ΔΝΤ

Παρασκευή, 17 Σεπτεμβρίου 2010
Το τελεσίγραφο του ΔΝΤ και η κατάρα του χρέους
Share
Η τελευταία έκθεση του ΔΝΤ για την πορεία της ελληνικής οικονομίας και της εφαρμογής του Μνημονίου είναι καταπέλτης. Μπορεί οι περισσότεροι να κατάλαβαν ότι μας ζητούν να βάλουμε φυλακή τους φοροφυγάδες, αλλά η αλήθεια είναι...
πως το Νομισματικό Ταμείο μας λέει πολύ περισσότερα. Όμως το τι μας λέει (ή μάλλον υποδεικνύει) το ΔΝΤ γίνεται ευκολότερα κατανοητό αν δούμε, παράλληλα, μια σειρά από... συμπτώσεις που συνοδεύουν τη δημοσιοποίηση της έκθεσής του. Ας τις δούμε:
Σημείο 1: Η έκθεση δημοσιοποιείται μια μέρα μετά την αποτυχημένη (ως προς τα επιτόκια) έξοδο δανεισμού της Ελλάδας με εξάμηνα έντοκα γραμμάτια. Κι όμως, ήταν έτοιμη από την Παρασκευή για ανάρτηση στον ιστότοπο του Ταμείου. Και να σκεφτείτε ότι μέχρι και ο Ιγνατίου του Έθνους ήξερε τα βασικά περί φοροδιαφυγής πριν ακόμη ανακοινωθεί το κείμενο του ΔΝΤ.

Σημείο 2: Η έκθεση, η οποία στάζει... φαρμάκι για την κυβερνητική πολιτική, αλλά και την ασυνέπειά της στη συνεργασία με τις... αρχές κατοχής της τρόικας, έρχεται ακριβώς την ίδια μέρα που ο Παπακωνσταντίνου, με τη συμπαράσταση της τρόικας και ύστερα από πολλές ημέρες διεθνούς στήριξης (τι ωραία που τα καταφέρνει η ηρωική ελληνική κυβέρνηση και άλλα τέτοια εύηχα), άρχιζε από το Λονδίνο την επιχείρηση με το τεχνοκρατικό κωδικό όνομα... roadshow, δηλαδή τη διεθνή παρουσίαση των επενδυτικών ευκαιριών που παρουσιάζει η χρεοκοπημένη χώρα μας.

Πώς, λοιπόν, γίνεται να δημοσιεύεται τέτοια μέρα μια έκθεση, η οποία επί του πρακτέου ακυρώνει όλες τις φιλοφρονήσεις των τελευταίων ημερών; Δεν σκάφτηκαν οι άκαρδοι ότι έτσι υπονομεύεται το roadshow της υπουργάρας μας στα Λονδίνα και τις άλλες αγορές;

Σημείο 3: Η έκθεση δημοσιεύεται ενώ ο πρωθυπουργός αναχωρεί για πολυήμερα ταξίδια σε Βρυξέλλες και ΗΠΑ. Το εκατοντασέλιδο κείμενό της, το οποίο έχει πολλές θετικές αναφορές στις επιδόσεις της κυβέρνησης, από την άλλη κρατάει επιφυλάξεις για τα στοιχεία που το κυβερνητικό επιτελείο έχει παραδώσει στην τρόικα και εμμέσως υποδεικνύει ότι θα πρέπει η Ελλάδα να πουλήσει τις τράπεζές της και να ξεχάσει τις ανοησίες περί κρατικού πυλώνα, για τις οποίες και ο ίδιος γνωρίζει ότι είναι απλώς καθησυχαστικά ψέματα για λαϊκή κατανάλωση.

Μάλιστα το ΔΝΤ υποδεικνύει ότι το ξεπούλημα θα πρέπει να γίνει με δημόσιο και διαφανή διαγωνισμό, σαν να φοβάται μην τυχόν τα εν Ελλάδι υποχείρια της τρόικας επιχειρήσουν... λαμογιές. Δεν παραλείπει δε να τονίσει ότι, στις διαφανείς αυτές διαδικασίες, θα μπορούν να λάβουν μέρος και εγχώριοι και ξένοι επενδυτές. Άρα τις ελληνικές τράπεζες θα τις πάρουν οι φίλοι τους.

Σημείο 4: Η έκθεση δημοσιεύεται εν μέσω μιας διαρκούς κόντρας για το μέλλον του ελληνικού χρέους και το αν θα γίνει η αναδιάρθρωση και πότε. Τι λέει το ΔΝΤ; Ότι, αντίθετα προς τις προβλέψεις του Μνημονίου και την κυβερνητική προπαγάνδα για συνεχή αύξηση του χρέους έως το 2014 και αποκλιμάκωσή του από το 2015, αυτό θα παραμείνει σε υψηλότατο επίπεδο και μετά το 2014, ίσως για χρόνια μετά το 2015.

Σημείο 5: Και η... τελευταία σύμπτωση είναι ότι, με το που δημοσιεύεται η έκθεση του ΔΝΤ σκάει μύτη και το περίφημο Stratfor, το οποίο επιτίθεται λάβρο κατά της Γερμανίας για να υπενθυμίσει αυτό που ξέρουμε από μόνοι μας: ότι η Γερμανία πλουτίζει από την εκπτώχευση των εταίρων της στην Ε.Ε. και το ευρώ. Μάλιστα πάει ένα βήμα παραπέρα και προβλέπει σοβαρότατες επιπτώσεις στη Γαλλία από τη γερμανική πρακτική.

Το ερώτημα που φυσιολογικά ανακύπτει κατόπιν όλων αυτών είναι αν υπάρχει – και σε ποιον βαθμό – οργανική διασύνδεση ανάμεσα σε όλες αυτές τις «συμπτώσεις», διαπιστώσεις κ.λπ.
Ας τα πάρουμε λοιπόν με τη σειρά για να συνεννοηθούμε καλύτερα. Όχι με... σενάρια, αλλά επί τη βάσει όσων έως σήμερα είναι γνωστά και καταγεγραμμένα.


Στην οδό της απωλείας

Στο Σημείο 1 της εισαγωγής τα πράγματα είναι μάλλον απλά. Οι αρμόδιοι του ΔΝΤ είναι προφανές ότι καθυστέρησαν την έκθεση πράγματι για να καταφέρει η Ελλάδα να βγει στις «αγορές», προς τις οποίες τρόικα και ΔΝΤ μάς σπρώχνουν με συνέπεια και επιμονή. Ολόκληρο... Δον Τομάζο φόρτωσαν στον Γιωργάκη για να τον οδηγήσει σ' αυτή την οδό της απωλείας. Πώς είναι δυνατόν να μην το εννοούν;

Τι σημαίνει όμως η (πρόωρη!) έξοδος της Ελλάδας στις αγορές; Ότι οι τροϊκανοί βλέπουν πως θα πρέπει να απεμπλακούν από τις συνεχείς ενέσεις δανεικών προς τη χώρα μας – δηλαδή να σταματήσει να λειτουργεί ο «μηχανισμός στήριξης» και αυτοί να πάψουν να αιμοδοτούν μια πτωχευμένη οικονομία.
Έτσι σε πρώτη φάση τη σπρώχνουν προς τις «αγορές», όπου προφανώς θα... αποτύχει – όπως άλλωστε έδειξε και το αποτυχημένο τεστ της Τρίτης – και μοιραία θα ακολουθήσει η προδιαγεγραμμένη αναδιάρθρωση χρέους. Δηλαδή η ελεγχόμενη πτώχευση.


Παίρνουν τον έλεγχο των καταθέσεων

Στο Σημείο 2 της εισαγωγής τα πράγματα είναι εξ ίσου απλά. Το ΔΝΤ δεν έχει καμιά όρεξη να δει σημαντικές ελληνικές επιχειρήσεις ή φιλέτα της ελληνικής περιουσίας να γίνονται πολύφερνες νύφες με τα roadshow του Παπακωνσταντίνου. Κυρίως οι τράπεζες, στις οποίες βρίσκονται τοποθετημένες όσες οικονομίες δεν έχουν πάρει την άγουσα για το εξωτερικό στη διάρκεια των τελευταίων δέκα χρόνων.

Εδώ είναι προφανής ο συσχετισμός με το Σημείο 3 που επισημάναμε παραπάνω: Δεδομένου ότι ο πολυδαίδαλος και διεφθαρμένος ελληνικός φορολογικός μηχανισμός δεν πρόκειται να αποδώσει έσοδα ώστε να έχουν λαμβάνειν οι πιστωτές, σε πρώτη φάση η τρόικα (όπως η ίδια απειλεί – και μέσω της έκθεσης του ΔΝΤ) θα στραφεί με ακόμη μεγαλύτερη αγριότητα κατά των νομίμως φορολογουμένων και μέσω της «αναμόρφωσης» των φορολογικών κλιμακίων θα πάρει ό,τι μπορεί.

Ωστόσο, όπως σημειώνεται στην ίδια αυτή έκθεση, υπάρχει πλέον ανησυχία για αυξανόμενη ένταση των κοινωνικών αντιδράσεων. Αυτό από μόνο του σημαίνει ότι πρέπει να σημειωθεί μια επιτάχυνση σε δύο επίπεδα:

Το πρώτο είναι το συντομότερο ξεπούλημα των σοβαρότερων επιχειρήσεων, με πρώτες στη λίστα τις τράπεζες. Φυσικά το ΔΝΤ δεν πρόκειται να αφήσει τη διαχείριση του τραπεζικού συστήματος (για την ακρίβεια των λαϊκών καταθέσεων) να περάσει σε οποιαδήποτε χέρια. Γι’ αυτό άλλωστε κάνει λόγο για ανοιχτές και διαφανείς διαδικασίες πώλησης, στις οποίες θα λάβουν μέρος και Έλληνες και ξένοι ενδιαφερόμενοι.

Με άλλα λόγια προειδοποιεί την – χαμηλής άλλωστε αξιοπιστίας – κυβέρνηση να μην κάνει κινήσεις χωρίς την έγκριση της επιτήρησης και ειδικότερα του ΔΝΤ, το οποίο επιζητεί τον κύριο ρόλο στο δράμα του ξεπουλήματος των τραπεζών και, κατά συνέπεια, τον έλεγχο του συνόλου της ελληνικής οικονομίας.

Όσο για το ποιοι και πώς θα βάλουν χέρι στο τραπεζικό σύστημα, αυτό μάλλον θα αποτυπωθεί όταν λήξουν οι σχετικές διαπραγματεύσεις στο εσωτερικό της τρόικας και επιλεγούν ο χρόνος και ο ακριβής τρόπος (ελεγχόμενης) πτώχευσης της Ελλάδας. Ήδη πάντως ο συσχετισμός δύναμης φαίνεται να δείχνει το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο.

Εδώ έχει αξία να υπενθυμίσουμε ότι ο Δον Τομάζο (Σκιόπα) είναι ο άνθρωπος ο οποίος – ύστερα ή λίγο πριν από την αναδιάρθρωση του χρέους και τον τερματισμό του «μηχανισμού στήριξης» – θα «μας βγάλει στις αγορές», αφού προηγουμένως θα έχει επιμεληθεί, μαζί με τις ξένες τράπεζες που έχουν οριστεί σε ρόλο συμβούλου, την ιδιωτικοποίηση του τραπεζικού συστήματος. Σημειωτέον ότι τον... άμισθο αυτόν «σύμβουλο» έστειλε στην Ελλάδα ο Στρος Καν αυτοπροσώπως, άρα προφανώς δεν εξυπηρετεί τα συμφέροντα όλης της τρόικας, αλλά κυρίως του ΔΝΤ.

Σύμφωνα, λοιπόν, με πρόσφατη δημόσια απάντηση του ίδιου του Παπανδρέου, ο Σκιόπα θα παραμείνει σύμβουλός του μέχρι το τέλος του έτους – προφανώς θα έχει προλάβει να φέρει εις πέρας όλη τη «βρώμικη δουλειά».
Επιπλέον χθες ο Παπανδρέου από τις Βρυξέλλες επανέλαβε ότι η κυβέρνηση βιάζεται να ξαναβγεί στις αγορές το συντομότερο δυνατόν, κάτι που προφανώς είναι αδύνατον χωρίς μια... διευθέτηση του χρέους!